Inspiration-true-writers-31646608-1280-853

sessizliğin hüznü bazen de sevinci söze dökülmeyen ya da kendi inadından bendine yenik düşen ab-ı hayatına çağlamayan kaynağı kuru kuyu karanlığı içinin ve ağzından gökyüzüne açılan yarasa kanadı kim bilir canı yandı inkar etti kendini hiç ama hiç bilmedi adını koymadı gereksizdi derin suyunda tadı kalmadı acıdı zaman örttü üstünü uykusuna uyandı gündüz bir rüyaydı kısa ve uzundu melodisi nabzında titreşti kirpiği göz açıp kapayıncaya………………….

17 Ekim 2013 – müzik için teşekkürler A.